مؤمنان هم در قوت و ضعف يقين با هم تفاوت دارند ، هر كس يقينش زياد گرديد نشانه‌اش اين است كه از غير خدا قطع اميد مىكند ، و به حول و قوه خدا پناه مىبرد ، و در پيروى از اوامر او استقامت مىكند و در تظاهر و باطن خدا را عبادت مىنمايد . حالت عدم و وجود زيادى و يا كمى ، ستايش و يا مذمت ، عزت و يا خوارى همه در نزد او يكسان هستند ، و او همه را به يك چشم نگاه مىكند ، هر كس در يقين ضعيف شده به اسباب و وسائل توسل پيدا مىكند و خود را آزاد مىسازد و از عادت‌ها و عرفيات پيروى مىنمايد . او از گفته‌هاى مردمان پيروى مىكند كه در آن گفته‌ها حقيقتى نيست ، او در اسباب و وسائل دنيائى خود را مشغول مىسازد و به جمع‌آورى و نگهدارى مال اشتغال پيدا مىكند ، در زبان خود اقرار مىنمايند كه هر چه بخواهد همان مىشود و مانع و معطى خداوند است . روزى را خداوند بين مردمان تقسيم مىكند ، و با جهد و كوشش روزى را مىتواند بدست آورد ، ولى در عمل و قلب با آن مخالفت مىكند ، خداوند متعال در قرآن مجيد مىفرمايد : آنها با زبان خود سخنانى مىگويند كه در عمل و قلب آنان خبرى از آنها نيست و خداوند به راز دل آنان آگاه مىباشد . خداوند به بندگان خود محبت كرده و اجازه داده كه آنها براى امرار معاش به كسب و كار مشغول گردند و فعاليت داشته باشند ولى از حدود معين تجاوز نداشته باشند ، واجبات خدا را ترك نكند و سنت‌هاى رسول را رها نسازند و در زندگى توكل را از دست ندهند و حريص نباشند . اما هر گاه اينها را فراموش كنند و از حدود خود تجاوز نمايند ، هلاك خواهند شد ، و از فعاليت‌هاى خود نتيجه درستى نخواهند گرفت ، و جز مشتى دروغ و ادعاهاى باطل براى خود فراهم نخواهند كرد ، هر كسبى كه در آن توكل نباشد از آن جز حرام و شبهه چيزى عائد نخواهد شد . آنها كسانى هستند كه خود را فداى مال كرده‌اند و شب و روز مشغول كسب